Wie kent de vraag

waarop het antwoord

ligt besloten

in jouw ogen?

 

Ik kan slechts gissen

en denk ons voor

eindeloze weilanden
met grazende koeien

onder wattige wolken.

 

Of op paarse heidevelden

onder de zomerzon

met het zachtzoemende

geluid van duizenden

bijen waar we loom en

lui wachten.

 

Om dan

in je ogen te kijken

en de vraag te kennen

die in stilte tussen  

ons blijft.

 

de ijskoorts komt

de schaatsen geslepen

de blikken op scherp

de ogen toegeknepen

tegen de oostenwind,

het bevroren water

wacht op de helden  

van de kunstijsbaan

Dit jaar raakten we met
elkaar vervlochten in een
onontwarbare knoop die nu
richting het Oude Jaar een
strop blijkt die me langzaam
maar zeker de adem
ontneemt.

 

als zij binnenkomt wordt de
winter subtropisch,
als hij binnenkomt verdorren
de takken, vallen de bladeren
droog op de grond, ritselt
het ongenoegen op het zand

Afbeelding Adriaan Bakker "

 

Vanuit een ooghoek:

schiet een blauwe schicht

over het water.

 

Het beeld bevriest

op mijn netvlies

verdwijnt, vervaagt.

 

Doorleven betekent

zoeken naar iemand

die jouw plaats

inneemt.

 

Als die ijsvogel

die ik wel waarnam

maar niet zag.

 

        Jouw adem laat me dansen

      op de wind, het zonlicht valt

      uiteen in duizend kleuren

      op mijn glycerinehuid en
      laat me stijgen naar het
      hemelsblauw, steeds voller,
      voller word ik van jou.

      Dan spat ik in een nevel
      uiteen en land in duizend
      kleine druppels in
      jouw herinnering.

 

Vanaf nu leven we
halve levens, jij vlucht
in je droomman met
lang haar, tattoo, piercing
en jong gespierd lijf.

Ik vlucht in een gezin;
jongen, meisje en een vrouw
eindelijk word ik de vader
die ik nooit was maar
altijd wilde zijn.

Zo leven we door
op halve kracht, jij
zonder mijn onverdeelde
aandacht, en ik
zonder jouw kind.